آهنگ قلم
«رنـــــگ ریا»
تنـم مجــروح تیــغ روزگارست دلـــم لبریز رنجــی ناگوارست
منـم بازیچــه ی دنیـای قــهّار جدا مانده ز بی شـــرمی اغیــار
چگـونه آدمـی تشنه فریب است؟ چگونه در زمان یاری غریب است؟
زمین آکنـده از شهــدی دروغین بریــزد از فـلک باران خونیــــن
به هر کــو دیـده ام رنج و تباهی بمیــرد یک پرستــو در سیاهــی
به جای رقـص پیچک بر نسیـمی بِرویـَـد خاره سنگــی در زمینــی
ستاره، بی فروغ از هجـر ماه است صــدای مـــوج دریا شکل آه است
چه طاووسان در این هامون خرامند به دنبالــش چه کرکـس ها دواننـد
سمن با نرگسان اسـرار می گفـت دل آیینـه ام را بــاز مــی سـفــت
عجـب هنگامه ی زرد خـزان است! چه طوفانـی در این وادی وزان است!
دگــر از باده نوشـی ها خبر نیست! ز پاکـی ها و مستی ها اثر نیست!
دوستان و شاعران گرانقدر در صورت تمابل بیت آخر را با احساسات ناب خود با واژه ی (ساغر) تکمیل فرمایید
(بیت پیشنهادی خودم)
1-از ایـن بشکسته «ساغر» مانـده برجا میِ نابِ یقیــن ، تنهــــای تنهــا
صدای نوشته هایم شاید بارانی است